امامی رئوف گفت: در سال گذشته، بیش از ۳۰ درصد از بازار پوشاک و کالای خواب ما را محصولات قاچاق تشکیل میداد و امسال باید با این پدیده مبارزه جدیتری صورت گیرد تا این سهم کاهش یابد، زیرا با افزایش هزینههای تولید و مواد اولیه در کشور، محصول تولیدی داخلی توان رقابت با محصولات وارداتی، به خصوص کالاهای استوک خارجی، را نخواهد داشت.
امامی رئوف اظهار کرد: متأسفانه با آسیبهای ایجاد شده در صنعت پتروشیمی، بخشهایی از این زنجیره تأمین مواد ما با مشکل مواجه شده و بررسیهای ما هم نشان میدهد که ذخایر مواد اولیه واحدهای تولید الیاف، نخ و نساجی ما محدود است و باید هرچه سریعتر نسبت به تأمین این مواد اولیه اقدام شود.
لغو ارز ترجیحی و پیچیدگیهای جدید نظام ارزی، قاچاق گسترده پوشاک و کاهش قدرت خرید، صنعت نساجی ایران را در میانه گذار دشوار با فشار نقدینگی و رقابت نابرابر داخلی قرار داده است.
شجاعالدین امامی رئوف، فعال صنعت نساجی ایران در گفتوگو با «دنیای اقتصاد» بیان کرد: متاسفانه وزارت صمت در حوزه تخصیص ارز همکاری لازم را نداشته و واردات مواد اولیه با مشکل مواجه شده است. انتظار ما این بود که با حذف ارز ترجیحی، حداقل فرآیند تخصیص ارز تسهیل شود و تخصیص با سرعت بالاتری انجام شود، اما در حال حاضر در تامین ارز مورد نیاز برای واردات چیپس پلیاستر، الیاف اکریلیک و پنبه با مشکلات جدی مواجه هستیم. در بخش ماشینآلات نیز به طور متوسط سالانه حدود ۴۰۰میلیون دلار واردات انجام میشد، اما امسال در این حوزه هم مشکل وجود دارد. اگر واردات ۹ ماه امسال را با مدت مشابه سال قبل مقایسه کنیم، حدود ۱۰۰ تا ۱۵۰میلیون دلار کاهش مشاهده میشود که نشاندهنده تخصیص کمتر ارز است.
دبیر انجمن صنایع نساجی ایران از چالشهای جدی این صنعت به دلیل کمبود نقدینگی و فرسودگی ماشینآلات صحبت کرد و خواستار تخصیص ۱۰هزارمیلیارد تومان تسهیلات ویژه برای نوسازی و بازسازی این صنعت شد.
رشد واردات رسمی و غیررسمی پارچه و پوشاک در کنار فرسودگی گسترده ماشینآلات، صنعت نساجی را با کاهش تولید و رقابت نابرابر روبهرو کرده و ضرورت نوسازی تجهیزات و تقویت سیاستهای حمایتی دولت را بیش از گذشته برجسته ساخته است.
کاهش سهم ایران از بازارهای بینالمللی فصل مشترک «صنعت نساجی» با دیگر صنایع کشور است. این بخش از تولید کشور به دلیل زیرساختهای ناکافی و فرسوده سالها دچار عقبماندگی ساختاری شد، اگر چه در سالهای اخیر با حرکت آن به سمت خصوصیتر شدن سرمایهگذاریها، روند نوسازی صنعتی آن نسبت به سالهای گذشته بهتر شد، اما همچنان با چالشهای ساختاری چون تحریم، دسترسی به بازارهای جدید، تقویت برند ملی، کاهش هزینههای تولید و... مواجه است.
افزایش واردات پارچه و ورود کالاهای ارزان، تولیدکنندگان داخلی را با بحران جدی مواجه کرده است. تعرفههای ناکارآمد و شیوههای واردات غیررسمی، شرایط رقابت را برای کارخانهها سختتر کرده و ضرورت اصلاح سیاستهای تعرفهای برای حمایت از صنعت نساجی بیش از پیش احساس میشود.
صنعت نساجی ایران همچون سایر صنایع تولیدی و بهعنوان یکی از صنایع اثرگذار در کشور، این روزها شرایط مطلوبی ندارد و مشکلات متعددی گریبانگیر آن شده است.
صنعت نساجی ایران در میانه یک نبرد نابرابر برای بقا ایستاده است؛ از یکسو زیر بار سنگین واردات بیرویه و قاچاق سازمانیافته کمر خم کرده و از سوی دیگر با فرسودگی ماشینآلات و فناوری کهنه خود دستوپنجه نرم میکند.