سیدشجاع‌الدین امامی‌رئوف، دبیر انجمن صنایع نساجی ایران با اشاره به شرایط دشوار صنعت در سال گذشته و جاری به صمت گفت: امسال را می‌توان یکی از سخت‌ترین سال‌ها برای مجموعه صنایع کشور، به‌ویژه صنعت نساجی دانست.

نشست کارگروه تخصصی بافندگی انجمن صنایع نساجی ایران با حضور پرشور اعضای این کارگروه در روز سه‌شنبه دوم دی ماه برگزار شد.

شجاع‌الدین امامی‌رئوف، دبیر انجمن صنایع نساجی به تجارت‌نیوز گفت: برای تخصیص ارز، خود دولت فرآیندی را ایجاد کرده که تمام فشار آن بر دوش تولیدکنندگان صنعت نساجی افتاده است. واردکننده باید ثبت‌سفارش کند، دولت بررسی کند، بعد مجوز بدهد و تازه پس از آن وارد صف طولانی تخصیص و تأمین ارز بانک مرکزی می‌شود. وقتی این صف‌ها چند ماه طول می‌کشد، خود همین تأخیرها پیام روشنی به بازار می‌دهد؛ اینکه دولت احتمالاً با کمبود منابع ارزی مواجه است.

رشد واردات رسمی و غیررسمی پارچه و پوشاک در کنار فرسودگی گسترده ماشین‌آلات، صنعت نساجی را با کاهش تولید و رقابت نابرابر روبه‌رو کرده و ضرورت نوسازی تجهیزات و تقویت سیاست‌های حمایتی دولت را بیش از گذشته برجسته ساخته است.

کاهش سهم ایران از بازارهای بین‌المللی فصل مشترک «صنعت نساجی» با دیگر صنایع کشور است. این بخش از تولید کشور به دلیل زیرساخت‌های ناکافی و فرسوده سال‌ها دچار عقب‌ماندگی ساختاری شد، اگر چه در سال‌های اخیر با حرکت آن به سمت خصوصی‌تر شدن سرمایه‌گذاری‌ها، روند نوسازی صنعتی آن نسبت به سال‌های گذشته بهتر شد، اما همچنان با چالش‌های ساختاری چون تحریم، دسترسی به بازارهای جدید، تقویت برند ملی، کاهش هزینه‌های تولید و... مواجه است.

افزایش واردات پارچه و ورود کالاهای ارزان، تولیدکنندگان داخلی را با بحران جدی مواجه کرده است. تعرفه‌های ناکارآمد و شیوه‌های واردات غیررسمی، شرایط رقابت را برای کارخانه‌ها سخت‌تر کرده و ضرورت اصلاح سیاست‌های تعرفه‌ای برای حمایت از صنعت نساجی بیش از پیش احساس می‌شود.

صنعت نساجی ایران همچون سایر صنایع تولیدی و به‌عنوان یکی از صنایع اثرگذار در کشور، این روزها شرایط مطلوبی ندارد و مشکلات متعددی گریبانگیر آن شده است. 

دبیر انجمن صنایع نساجی ضمن برشمردن چالش‌های این صنعت به راهکارهایی برای نجات این صنعت اشاره کرد و گفت: از جمله این راهکارها جلوگیری از افزایش بی‌رویه واردات است.

صنعت نساجی ایران در میانه یک نبرد نابرابر برای بقا ایستاده است؛ از یک‌سو زیر بار سنگین واردات بی‌رویه و قاچاق سازمان‌یافته کمر خم کرده و از سوی دیگر با فرسودگی ماشین‌آلات و فناوری کهنه خود دست‌و‌پنجه نرم می‌کند.