دبیر انجمن صنایع نساجی ایران با اشاره به افزایش هزینه مواد اولیه، اختلال در زنجیره تأمین و کاهش توان رقابتی تولیدکنندگان، تأکید کرد که ادامه فعالیت واحدهای نساجی و پوشاک در شرایط کنونی نیازمند حمایت مؤثر دولت، تأمین نقدینگی، کنترل واردات غیرمنصفانه و اصلاح سیاستهای ارزی است تا فشارهای تحمیلشده به تولید جبران شود.
دبیر انجمن صنایع نساجی ایران گفت: در شرایط فعلی کشور تامین مواد اولیه و حل مشکلات مربوط به حوزه ارزی و حمل و نقل از نیازهای اصلی صنعت نساجی کشور است.
امامی رئوف اظهار کرد: متأسفانه با آسیبهای ایجاد شده در صنعت پتروشیمی، بخشهایی از این زنجیره تأمین مواد ما با مشکل مواجه شده و بررسیهای ما هم نشان میدهد که ذخایر مواد اولیه واحدهای تولید الیاف، نخ و نساجی ما محدود است و باید هرچه سریعتر نسبت به تأمین این مواد اولیه اقدام شود.
سیدشجاعالدین امامیرئوف، دبیر انجمن صنایع نساجی ایران با اشاره به شرایط دشوار صنعت در سال گذشته و جاری به صمت گفت: امسال را میتوان یکی از سختترین سالها برای مجموعه صنایع کشور، بهویژه صنعت نساجی دانست.
دبیر انجمن صنایع نساجی ایران ضمن تاکید بر تامین مواد اولیه برای حفظ زنجیره تولید گفت: تولیدکنندگان این حوزه با تلاش برای گذر از شرایط سخت، هدف اصلی خود را حفظ اشتغال و استمرار تولید دانستهاند.
لغو ارز ترجیحی و پیچیدگیهای جدید نظام ارزی، قاچاق گسترده پوشاک و کاهش قدرت خرید، صنعت نساجی ایران را در میانه گذار دشوار با فشار نقدینگی و رقابت نابرابر داخلی قرار داده است.
شجاعالدین امامی رئوف، فعال صنعت نساجی ایران در گفتوگو با «دنیای اقتصاد» بیان کرد: متاسفانه وزارت صمت در حوزه تخصیص ارز همکاری لازم را نداشته و واردات مواد اولیه با مشکل مواجه شده است. انتظار ما این بود که با حذف ارز ترجیحی، حداقل فرآیند تخصیص ارز تسهیل شود و تخصیص با سرعت بالاتری انجام شود، اما در حال حاضر در تامین ارز مورد نیاز برای واردات چیپس پلیاستر، الیاف اکریلیک و پنبه با مشکلات جدی مواجه هستیم. در بخش ماشینآلات نیز به طور متوسط سالانه حدود ۴۰۰میلیون دلار واردات انجام میشد، اما امسال در این حوزه هم مشکل وجود دارد. اگر واردات ۹ ماه امسال را با مدت مشابه سال قبل مقایسه کنیم، حدود ۱۰۰ تا ۱۵۰میلیون دلار کاهش مشاهده میشود که نشاندهنده تخصیص کمتر ارز است.
رشد واردات رسمی و غیررسمی پارچه و پوشاک در کنار فرسودگی گسترده ماشینآلات، صنعت نساجی را با کاهش تولید و رقابت نابرابر روبهرو کرده و ضرورت نوسازی تجهیزات و تقویت سیاستهای حمایتی دولت را بیش از گذشته برجسته ساخته است.
صنعت نساجی ایران در میانه یک نبرد نابرابر برای بقا ایستاده است؛ از یکسو زیر بار سنگین واردات بیرویه و قاچاق سازمانیافته کمر خم کرده و از سوی دیگر با فرسودگی ماشینآلات و فناوری کهنه خود دستوپنجه نرم میکند.
در نیمه نخست سال ۱۴۰۴، تمامی صنایع و از جمله صنعت نساجی کشور در کنار چالشهای فراوانی که داشتند با پیامدهای ناشی از بنبست مذاکرات هستهای، جنگ اقتصادی و احتمال تشدید تحریمها نیز مواجه شدند.